Sarna – Capreolus Capreolus

SARNA

łac. Capreolus Capreolus

 

Sarna jest gatunkiem zwierzyny płowej który najliczniej występuje w polskich łowiskach. Jest

też najmniejsza ze zwierzyny płowej. Długość ciała sarny wynosi 110 do 130 centymetrów, a

wysokość od 70 do 90 centymetrów w kłębie. Sarny zamieszkujące wschodnie tereny Polski mają

większą masę niż te zamieszkujące centralną i zachodnią część naszego kraju.

Zamieszkują bardzo chętnie lasy, jak też tereny typowo rolnicze zajmując określony areał na którym żyją. Szczególnie

łatwo zaobserwować to u kozłów, które wczesną wiosną marzec­ kwiecień zajmują określony

areał, często walcząc z równymi sobie, a młodsze po prostu przeganiając – każdy myśliwy

polujący na rogacze wie o tym że w sezonie polowań na nie, można je spotkać nieomal w tym

samym miejscu. Sarny poza okresem zimy w którym to tworzą grupy zwane rudlami liczącymi od

kilku do nawet kilkudziesięciu sztuk, żyją w małych społecznościach składających się z kilku

sztuk najczęściej kozy z koźlętami. W okresie rui, która przypada w połowie lipca i trwa około 4

tygodni kozy wydzielają specyficzny zapach, jak również przywołują kozły głosem. Rogacz po

spotkaniu rujnej kozy biega za nią zazwyczaj wkoło jakiegoś krzaka lub kreśląc okręgi na

uprawie, pozostaje z taką sarną 2­3 dni a następnie porzuca ją szukając kolejnej.

 

Język łowiecki w stosunku do sarny używa następujących określeń: samice sarny to kozy lub

siuty, młode – koźlęta, a samce nazywamy rogaczem lub kozłem. Oczy to świece, uszy – łyżki.

Nogi – cewki, a sierść to suknia. biała plama na zadzie to lustro lub talerz. Warto też wspomnieć o

tym że sarny dwa razy w roku zmieniają suknię. Od przełomu maja i czerwca do października

mają suknię letnią w rudoczerwonym kolorze natomiast suknia zimowa jest szaro­popielata.

W łowiectwie dzielimy na grupy płciowo­wiekowe tj. kozły, kozy i koźlęta, a w grupie kozłów

wyróżniamy dwie klasy wiekowe:

I klasa wieku to 1 i 2 drugie poroże czyli 2 i 3 rok życia

II klasa wieku to poroże 3 i dalsze, 4 rok życia i starsze.

 

W celu rozpoznania rogaczy przed odstrzałem warto pamiętać o pewnych różnicach

rozwojowych oraz zachowaniach saren. I tak, młode kozły w pierwszym porożu trzymają się

matek, a porzucone przez nie pozostają w towarzystwie rówieśników. Wcześnie wychodzą

żerować – są najczęściej widywane w łowisku. Są bardzo ruchliwe i” ciekawe „ ich poroża

przyjmują formę guzikarza lub szpicaka ale mogą też przybrać formę widłaka lub nawet szóstaka,

masa ciała jeszcze niewielka. Rogacze w drugim porożu nie mają jeszcze swojego terytorium,

wyraźnie unikają starszych kozłów, są bardziej ostrożne a masa ich ciała zaczyna się zwiększać,

szyja zaczyna się robić grubsza, sylwetka jest jeszcze szczupła, linia grzbietowa prosta.

 

Kozły w 3­/4 porożu już nie tak wysoko noszą głowę, a szyja staje się grubsza. Sylwetka nabiera

tężyzny. Rogacze te zbliżają się do pełni rozwoju fizycznego. Są pełne żywotności i siły. Kozły w

latach następnych nabierają jeszcze tężyzny ich przód jest mocno rozbudowany szerzej też mają

rozstawione cewki niż u młodych. W 5­/6 porożu osiągają pełnię rozwoju sylwetka jest krępa, linia

grzbietowa może już być lekko wklęsła, szyja bardzo gruba. Kozły w 7­/8 porożu szyję mają

bardzo grubą jakby krótszą dość szeroką, brzuch staję się lekko obwisły. Od 9­10 poroża wchodzą

w wiek starczy linia grzbietowa wklęśnięta, zad jest mocno ścięty szyja staje się znowu cienka, a

korpus kościsty. Jeśli chodzi o selekcję kóz, to w pierwszej kolejności wybieramy sztuki starsze

nie prowadzące młodych i te należy w pierwszej kolejności odstrzelić.

 

Zgodnie z uchwałą nr 14/2015 Naczelnej Rady Łowieckiej z dnia 15 grudnia 2015 roku w

sprawie przyjęcia zasad selekcji populacyjnej i osobniczej zwierząt łownych w Polsce oraz zasad

postępowania przy ocenie zgodności odstrzału

SARNA:

w 1 porożu odstrzał prawidłowy guzikarze i szpicaki, nieprawidłowy formy wyższe

w 2­4 poroża odstrzał prawidłowy do nieregularnego szóstaka włącznie, nieprawidłowy formy

wyższe

poroże 5 i starsze odstrzał prawidłowy beż względu na formę poroża. Nieprawidłowy brak.

Za odnogę przyjmuje się odrost o długości:

­ powyżej 2 cm w pierwszym porożu

­ powyżej 3 cm w drugim porożu i starszych

 

Opracował Cris

Komentarze są wyłączone.